کد خبر: 1048        تاریخ خبر: 31 فروردین 1390 ساعت 10:38        تعداد بازدید: 823

آوای دلنشین مادر


 
 
 
إلهی! یا حمید بحقّ محمّد و یا عالی بحقّ علی و یا فا طر بحقّ فاطمه و یا محسنُ بحقِّ الحسن و یا قدیمَ الإحسان بحقِّ الحسین!
بارالها! پروردگارا! تو را بدین اسماء مقدس قسم دادن، چه آرامشی به دل طوفانی ام می افکند؛ آرامشی که در انتهایش نفس های حقّانی و زمزمه های دعای آنان را که در پژواک صدایم طنین انداخته بودند را می شنوم که با من می گفتند:« یا فاطرُ بِحقِّ فاطِمة ».
آیا تو نیز این آوای دلنشین را می شنوی؟ آیا تو نیز این حس زیبا را درک می کنی؟ آیا می بینی که مادر خود برایت دعا می کند؛ مادری که یک دست به پهلو گرفته و دست ورم کرده دیگرش را به آسمان بلند کرده و برای آمرزش و هدایت شیعیانش دعا می کند:« إلهی و سیدی أسئلکَ بالّذینَ اصطَفَیتَهُم و بِبُکاءِ ولدیَّ فی مُفارَقَتی، أن تَغفِرَ لِعُصاةِ شیعَتی وَ شیعَةِ ذُرِّیَتی. »(1) پروردگارا! بزرگا! به حقّ پیامبرانی که آن ها را برگزیدی و به گریه های حسن و حسین در فراق من، از تو می خواهم از گناهکاران شیعیان من و شیعیان فرزندان من در گذری. این صدا، صدای همان کسی است که خود در رحم مادر، آرامش وصف ناپذیری به مادر می داد؛ همان که وقت تولدش ملائکه به بهانه گهواره جنبانی اش به آسمان باز نگشتند؛ همان که بر زخم های کاری جنگ های اسلام مرهم مهربانی بر دل رحمةٌ للعالمین می نهاد؛ همان که هر گاه آزرده خاطر می گشت نبی خدا خط اندوه بر پیشانی اش می افتاد و هرگاه شادمان بود شاخه ی لب هایش، شکوفه زار خنده.
همان که محبوبه پروردگار بود؛ همان که « لولاها لما خُلق النّبی و الوصی والأفلاک...».
همان که سینه اش بوی محبّت بهشت و سیمایش زیباتر از حوریان بهشت و دستان پُر مهرش معنای حقیقی أمّ أبیها بود؛ همان مادری که که پدر در حقّش فرمود:« فداها أبوها.»
آری! شاید این گونه فرمان پروردگارش را که فرمود:« فصلّ لربّک وانحر.»(2) را سر نهاد.
ای رحمة ٌ للعالمین! این کوثر زلال و جوشنده تو هماره جوشان است. همان گونه که حق گفت:« إنّا أعطیناک الکوثر»(3) چرا که فرزندان او، اهل بیت نور، و نوح های کشتی بزرگ بشوند؛ که آنان را از گزند هواپرستی و جهالت به سوی خداپرستی و هدایت می برند.
آری! فاطمه همانی است که علی در وقت تزویج زره اش را فروخت تا ولیمه مهمانی زفاف خود و فاطمه را بدهد و فاطمه تصمیم گرفت که ازآن به بعد خود زره وسپر او در برابر ناملایمات روزگار و روزهای سخت پس از پدر باشد و او یار باشد و یاوری کند.
و فاطمه به وعده ای که به خود داده بود عمل کرد. آری، فاطمه در راه اثبات حقّانیّت و ولایت وصی پدرش، زره و سپری شد در برابر دشمنان و مهاجمین به خانه ی ولایت، و اولین مهر دفاع از حریم ولایت را بر سینه ی خود زد و افتخاراولین شهید ولایت را نصیب خود کرد.
وسیده ی نساء العالمین فاطمه، شهیده مظلومه دخت پیامبر رحمةٌ للعالمین شد؛ پرچمدار ولایت علی و اولادش.
باشد که مهدی صاحب زمان با ظهورش، انتقام زخم سینه ی مادر را که از دفاع وصی و ولایت نشان دار شده است را مرهم نهد.
 
یا ربَّ فاطمة

                بِحَقِّ فاطِمَة

                             اِشفِ صَدرِ فاطِمَة

                                               بِظُهورِ الحُجَّة ( علیه السلام)

 
به قلم: فاطمه اسلامی

 پی نوشت ها:
  • ذخائر العقبی، ص 53.
  • سوره ی کوثر،آیه 2.
  • سوره کوثر،آیه 1.

صفحه اصلی نسخه مناسب چاپ ارسال به دوستان ذخیره نشانی

فرستنده Email
نظر شما
کد امنیتی
 
نظرات کاربران: (0 نظر)